همه چیز در مورد آهن فرفورژه
آهن فرفورژه، یکی از دو شکلی که ازذوب آهن به دست می آید. آهن فرفورژه گونه ای نرم، انعطاف پذیر و فیبری است که از توده نیمه ذوب شده گلبول های آهن نسبتاً خالص که تا حدی توسط سرباره احاطه شده اند، تولید می شود. معمولاً حاوی کمتر از 0.1 درصد کربن و 1 یا 2 درصد سرباره است. برای بیشتر مصارف چدنی برتر است که به دلیل محتوای کربن بالا، بسیار سخت و شکننده است. قدمت آن به دوران باستان بازمی گردد، اولین آهن مستقیماً از سنگ آهن با حرارت دادن آن در فورج با زغال سنگ، که هم به عنوان سوخت و هم به عنوان عامل کاهنده عمل می کرد، ذوب می شد.
در هزاره دوم قبل از میلاد
در هزاره دوم قبل از میلاد، آهن فرفورژه در آسیای صغیر جای برنز را گرفت. استفاده از آن برای ابزار و سلاح در چین، هند و مدیترانه در قرن سوم قبل از میلاد ایجاد شد. مزیت اصلی آهن در دسترس بودن بسیار بیشتر آن در طبیعت نسبت به مس و قلع بود. استفاده از آهن فرفورژه برای ابزارهای رو به رشد صلح و سلاح ها و زره های جنگی برای قرن ها ادامه یافت. در قرن نوزدهم در ساختمان سازی ظاهر شد، جایی که استحکام آن در کشش (مقاومت در برابر جدا شدن) آن را نسبت به چدن برای تیرهای افقی برتری داد. اختراع فرآیندهای بسمر و اجاق باز منجر به جایگزینی آهن فرفورژه با فولاد برای اهداف ساختاری شد. استفاده از آهن فرفورژه در قرن بیستم عمدتاً جنبه تزئینی داشته است.
تفاوت بین فرفورژه و چدن
چدن یک اصطلاح عمومی برای آلیاژهای آهن حاوی 2 تا 4 درصد کربن، همراه با مقادیر کمتر سیلیکون و منگنز و ناخالصی هایی مانند گوگرد و فسفر است. رایج ترین این آلیاژها آهن خاکستری است.چدن از ذوب سنگ آهن یا ذوب آهن خام (محصول استخراج سنگ آهن) و سپس مخلوط کردن آن با ضایعات فلزات و آلیاژهای دیگر تشکیل می شود.
مانند چدن، در قرن نوزدهم به طور گسترده در ساخت ساختمان ها استفاده شد، اما در قرن بیستم با فولاد جایگزین شد. امروزه از آهن فرفورژه عمدتاً برای اهداف تزئینی استفاده می شود.
همه چیز در مورد آهن فرفورژه